Мне тебя всегда мало...

Я хотел бы быть твоим платьем, что ты оденешь, Помадой, что накрасишься, Хотел бы мечтать о тебе так, как никогда прежде не мечтал, Я встречаю тебя по дороге и становлюсь грустным, Потому что думаю, что сейчас ты уйдешь.

Хотел бы быть водой из душа, что ты принимаешь, Простыней кровати, где заснешь, Гамбургером, что съешь в субботу вечером... что съешь, Хотел бы быть мотором твоей машины, Что заведешь меня поворотом ключа. Ты, ты, мне тебя всегда мало, В самом деле мало всегда, Ты, ты, милая моя земля, Где я никогда не был. Должен бы поговорить с тобой, как никогда этого не делал, Хочу мечтать о тебе так, как никогда о тебе не мечтаю, Быть кольцом, что ты будешь носить, Пляжем, где будешь гулять, Зеркалом, что смотрит на тебя, если ты посмотришься в него... в него... Хотел бы быть птенцом, что ты приласкаешь, И я бы из твоих рук никогда бы не улетел прочь.

Я хотел бы быть могилой, когда ты умрешь, И где поселишься, Небом, под которым заснешь, Так мы никогда не расстанемся, Даже когда я умру, и ты это знаешь. Ты, ты, мне тебя всегда мало, В самом деле мало всегда, Я, я, я пытаюсь, знаешь, Не забывай меня никогда...

Ակսել Բակունց. Խոնարհ աղջիկը

Ակսել Բակունց. Խոնարհ աղջիկը

Շնչիր)))

Երբ հիանում ես քեզանով, նայում ես աչքրիդ ու ժպտում: Անմեղ են աչքերդ,

սակայն ոմանց համար մեղավոր ես դու քեզանով, քո անձով: Ո՞վ ես դու:

Երբեւէ մտածել ես այդ մասին: Մի հասարակ մահկանացու, որը պատրաստ է տրվելու առաջին իսկ հաճելի գայթակղությանը:Դու մի հասարակ մահկանացու ես, որ կարող ես հավատալ քո նմանների մարդ լինելուն: Ինչքան եմ ափսոսում այն կորցրածս ժամանակի համար,

որ վատնել եմ միայն ֆիզիկական անձանց վրա:

Նրանց մոտ միայն ֆիզիկականն է, իսկ հոգեպես նրանք ուղղակի չկան: Նրանց հոգին կեղտոտ է

ինչպես կեղտոտ են հիմա մեր քաղաքի փողոցները: Այն կուտակված աղբերի նման էլ սուտն ու կեղծիքն են կուտակվում իրենց հոգիներում:
Ուզում եմ գնալ հեռու երկիր, որտեղ կլինեն միայն կանաչապատ հոգի ունեցող մարդիկ: Եւ ուզում եմ, որ այդտեղ լինի այն մեկը, որ նույնպես կկանաչապատի իմ հոգին:

Սիրել եմ, սիրում եմ ու, իհարկե, կսիրեմ: Սակայն չկա այդ կանաչապատ հոգով մահկանացուն… Ում դու ընդունում ես քեզ մտերիմ, հավատարիմ

, առանց կասկածելու վստահ եղիր, որ կդավաճանի, իր ստոր հոգով, կդատապարտի քո հոգուն հիասթափության:

Հիասթափություն

…երեւի այս բառը ավելի առաջնային լինի կյանքում քան թե սեր բառը… Մոտ են միմյանց: Եթե քո մոտ շատ են հիասթափությունները, բնավ էլ հոգ մի արա, ուրեմն դու սիրում ես, թեկուզ դա լինի այն սերը, որ տածում ես դեպի անհասկանալին: Նրանք շատանում են օր օրի, այդ դրանք, որ հիմա արդեն միայն ծոծրակիս վրա են, ես էլ չեմ տեսնում դրանց, սակայն զգում եմ իրենց անզանգված ծանրությունը:
Ես չեմ կորցնի իմ ուժը

ամեն անգամ ավելի եմ ուժեղանում: Ինչքան կարող եմ պետք է լինեմ ձեր շրջապատում, որ դուք ինձ ավելի հզորացնեք ձեր բացասական ուժով:
Ստիպիր ինքդ քեզ, դու կարող ես շնչել, որ հասնես քո հույսերին: Դու պարտավոր ես չմոռանալ քո ճամփաները:

Մարդ, ով փոխեց ամեն ինչ...

Գուցե հավատալ, որ մնացել է դրանից մի քիչ,, ապրել այն անհույս հույսով

, որ քեզ ուժ է տալիս: Ասում են հույսը վերջում է մեռնում: Իսկ երբ արդեն մեռել է հույսդ, ուրեմն արդեն վերջն է՞: Հավատալ այն անիրականին, որ կոչվում է մարդկություն…Մարդիկ որտեղ եք, ինչու եք կոչվում մարդ ընդհանրապես…Դե որովհետեւ դուք բանական էակ եք,, բայց ուր է ձեր բանականությունը, երբ տկարին ավել եք ցածրացնում, երբ լավ է խաբել ընկերոջը, հարազատին հանուն խղճուկ նյութի, հանուն այն բանի, որը փոքր է ավելին քան այն, որ չկա… Պայքարել անընդհատ, պայքարել հանուն մի փոքր երջանկության, որ ունենալու ես կամ էլ գուցե եւ չզգաս էլ դրա համը... Չթողնեն…Նրանք կարող են քո երջանկության վրա կառուցեն իրենց գոյությունը… Դու ամբողջ քո խղճուկ կյանքի ընթացքում պիտի պայքարես, որպիսի քեզ ոտնատակ չանեն մարդանման գազանները:

Ու՞ր եք մարդիկ:

Արդյոք այդ տեսակի կենդանին էլ վերացման եզրին չէ՞, կամ արդեն վերացել է, կամ դրանից շատ քիչ է մնացել

… Կամ ու՞ր է ճշմարտությունը: Ճշմարտության որոնումը կարելի է հասկանալ նաև որպես Աստծո որոնում: Ճշմարտությունը մեկն է: Իսկ դու ունես Աստված…Փորձիր գտնել նրան քո մեջ, եթե իհարկե կարող ես: …Մարդիկ մի տեսակ շատ են հոգնած, գուցե այդ պատճառով չեն կարողանում գտնել իրենց Աստծուն: Եվ վերջապես ես ուզում եմ փոխել իմ կյանքը… Հեռու…

Если ты любишь меня))))))

Я знаю,
Я чувствую,
Когда тебе плохо
На другом конце земли,
Когда ты плачешь долгими часами,
В моем сердце
Я могла бы прокричать,
Ей-богу, даже если не вижу ничего,
Не знаю где я, я чувствую твою печаль.
Когда я вижу, что без тебя, без твоих объятий
Я не могу больше дышать,
Я так часто слушаю пение ветра,
Который прилетает, чтобы вернуть меня
В твои песчаные равнины,
Под твое ирландское небо.
Покинуть мою жизнь без предупреждения -
Я смогу это пережить,
Если ты любишь меня.

Даже если я ошибаюсь, это сильнее
Чем здравый смысл, чем твое имя,
Которое я повторяю и которое пишу беспрестанно
На экране моей жизни.
И я надеюсь, что каждая заря
Которую я вижу, отнесет меня к твоему телу,
Я брошу всё, если ты любишь меня.
Я знаю, что я не обманываю себя,
Что если кто-то уезжает далеко
Ты все еще думаешь обо мне,
Ты хранишь меня в своих объятиях,
В комнате любовных утех,
Скажи мне тихо, что ты любишь меня.

Я знаю,
Ты все еще думаешь обо мне,
Я знаю, ты хранишь меня в своих объятиях,
Скажи мне, что ты любишь меня.

Կարոտս այնքան անծիր է դարձել,

Որ թվում է, թե երկնի փոխարեն

Ոտքերիս տակ կարոտ է հոսում...

 Ամեն րոպե, ամեն վայրկյան մենք կարոտում ենք:

Մենք կարոտում ենք այն ամենը ինչի հետ կապ ունենք կամ ունեցել ենք: Երւույթները, զգացմունքները ե գուցե ամեն ինչ կարելի է համեմատել, իսկ ես կարոտը կհամեմատեմ ինֆեկցիոն հիվանդության հետ, որ երբ հիվանդանում ես նրանով, դժվար է լինում քեզ բուժելը:Կարոտելը հավասարազոր է թունավորվելու, որը կարող է բուժվել միայն իր հակաթունի միջոցով: Երբ այդ հակաթույնը դժվար է գտնելը կամ շատ հեռու է քեզանից, ապա դու սկսում ես ամեն րոպե, ամեն վայրկյան թունավորվել սպասելով անհնարին հակաթույնին:

Կարոտի ուժը սահման չունի: Այդ ուժի շնորհիվ դու կարող ես հասնել այն անհնարին կարոտի կետին, որին դու կարոտում ես: Հայրենիքդ, տունդ, իրերդ, հարազատներդ, քո սերը քեզանից կարող են հեռու գտնվել, եւ դրանք այն կարոտի կետերն, որոնց դու կարոտում ես: Կարոտել նշանակում է սիրել: Չեն կարոտում միայն նրանք, ովքեր չունեն սիրտ ու հոգի, ովքեր չեն կարողանում սիրրել: Սերը եւ կարոտը փոխկապակցված են իրարու, ինչքան որ սիրուց կարող է շունչդ կտրվել, այնքան էլ կարոտից կարող ես շնչահեղձ լինել: Կարոտի ուժը, ինչպես ֆիզիկական մյուս ուժերը, իր ազդեցությունն ունի մարդու վրա, այն կարող է կլանել քե անձը, տարածվել քո ուղեղում: Այն նման է մագնիսական ուժին, որը մագնիսի նման քեզ քաշում է դեպի կարոտիդ կետը: Կարոտելով դու սպասում ես: Սպասում ես, որ նա կգա: Սպասելով դու կարոտում ես: Եւ այդ սպասումը կրծում է հոգիդ
 քեզ դարձնելով իր գերին: Այն կարող է քեզ նույնիսկ ոչնչացնել: Ու դու ոչնչացված կզգաս քեզ այն ժամանակ, երբ հասկանաս որ սպասմանդ առարկան անհասանելի է քեզ համար: Եւ քո մտին կարոտը այդպես էլ չի լուսավորվելու: Կարոտի ուժը քեզ կարող է ստիպել, որ դու չտեսնես քո շարժումները, որ իրերը իրենց տեսքը թաքցնեն քեզանից: Սակայն.... Դու շարունակում ես ապրել այն ինքնալար ժամացույցի նման, որի սլաքները պոկելուց հետո էլ աշխատում է դարձյալ ցույց չտալով այլեւս ոչ րոպե եւ ոչ էլ ժամ...Կարոտը իր ուժով թափանցելով հոգուդ մեջ քեզ ստիպում է թախծել: Այդ թախիծը մի տեսակ ժանիքավոր է, որ հոշոտում է քո անձը: Փախստական է դառնում էությունդ, չես կարողանում գտնել քե տեղը, ամայություն է քո շուրջբոլորը: Եւ ոչ բոլորն են, որ կարող են լուսավոր թախծել, լուսավոր կարոտել: Ես ինձ իրավունք վերապահելով «մեծ» կանվանեմ այն մարդուն ով կկարողանա լուսավոր կարոտել կամ լուսավոր թախծել եւ վանել կարոտի ուժը իր «մեծության» ուժով: Եւ գուցե այն ժամանակ քո կարոտը դառնա լուսավոր, երբ որ դու կարողանաս տարրալուծել քո կարոտը, հասկանալ նրա բնությունը եվ խորին խորհուրդը...........

ԵՐԲ ԱՉՔԵՐՆ ԵՆ ՍԱՌՈՒՄ...

Մենակություն բառից դողդողուն է օդը իմ սենյակի:
ՈՒ ես հասկանում եմ,
Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...

...Երբ աչքերն են սառում՝
Ասում են, թե՝ ա՛յ-ա՛յ մարդ է գալու:
Բայց դա եթե սուտ չէ,
Ապա բարություն է,
Որ ծնվել է միայն խեղճությունից:
Իմոնք էլ են սառում:
Սակայն դու չե՜ս գալու:
Դու չե՜ս կարող: Գիտե՜մ:
Եվ օդը սենյակիս
Պիտի շարունակի մենակություն բառից անվերջ դողալ՝
Հարուցելով իմ մեջ այն միտքը հին,
Թե վիհերը գուցե նրա համար են լոկ.
Որ մարդ ներքև նետվի:

Իսկ թե վիհերն իրոք նրա համար են լոկ,
Որ մարդ ներքև նետվի՝
Այդ դեպքում ես
Ինչպե՞ս անեմ.
Կու՛ժ չեմ,
Կուժկոտրու՜կ եմ.
Չե՛մ կոտըրվում, միայն փետըրվու՜մ եմ,
Եվ դրանից արդեն ես հոգնել եմ,
Ինչպես թուղթն է հոգնել իմ ժանքերից՝
Հեռվից հեռու ասել քեզ երկու բառ,
Որ կարող է նու՛յնքան ինձ թարգմանել,
Որքան թարգմանում է ինքնաթիռին հավը...

Սուտ կա, որ ճիշտ արժե:
ՈՒ ես հավատում եմ մեր հնարած ցտին,
Թե չենք կորցնի իրար:

Վախ կա, որ մահ արժե:
ՈՒ ես վախենում եմ, թե կհաղթի կյանքը,
Եվ կմնամ ցավի խեղճ պատմաբան միայն:

ՈՒ վերջապես, քայլ կա, որ հենց թռիչք արժե:
Եվ ինձ դուրս եմ քաշում իմ մտքերի միջից,
Ինչպես առողջ ակռան բերանից են քաշում:

Բայց հոգնել եմ արդեն
Եվ հոգնել եմ այնքան,
Որ չեմ զգում ոչի՜նչ,
Ցա՛վ չեմ զգում անգամ:

Ա՜յ թե հնար լիներ չզգալ նաև,
Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...