Կարոտս այնքան անծիր է դարձել,

Որ թվում է, թե երկնի փոխարեն

Ոտքերիս տակ կարոտ է հոսում...

 Ամեն րոպե, ամեն վայրկյան մենք կարոտում ենք:

Մենք կարոտում ենք այն ամենը ինչի հետ կապ ունենք կամ ունեցել ենք: Երւույթները, զգացմունքները ե գուցե ամեն ինչ կարելի է համեմատել, իսկ ես կարոտը կհամեմատեմ ինֆեկցիոն հիվանդության հետ, որ երբ հիվանդանում ես նրանով, դժվար է լինում քեզ բուժելը:Կարոտելը հավասարազոր է թունավորվելու, որը կարող է բուժվել միայն իր հակաթունի միջոցով: Երբ այդ հակաթույնը դժվար է գտնելը կամ շատ հեռու է քեզանից, ապա դու սկսում ես ամեն րոպե, ամեն վայրկյան թունավորվել սպասելով անհնարին հակաթույնին:

Կարոտի ուժը սահման չունի: Այդ ուժի շնորհիվ դու կարող ես հասնել այն անհնարին կարոտի կետին, որին դու կարոտում ես: Հայրենիքդ, տունդ, իրերդ, հարազատներդ, քո սերը քեզանից կարող են հեռու գտնվել, եւ դրանք այն կարոտի կետերն, որոնց դու կարոտում ես: Կարոտել նշանակում է սիրել: Չեն կարոտում միայն նրանք, ովքեր չունեն սիրտ ու հոգի, ովքեր չեն կարողանում սիրրել: Սերը եւ կարոտը փոխկապակցված են իրարու, ինչքան որ սիրուց կարող է շունչդ կտրվել, այնքան էլ կարոտից կարող ես շնչահեղձ լինել: Կարոտի ուժը, ինչպես ֆիզիկական մյուս ուժերը, իր ազդեցությունն ունի մարդու վրա, այն կարող է կլանել քե անձը, տարածվել քո ուղեղում: Այն նման է մագնիսական ուժին, որը մագնիսի նման քեզ քաշում է դեպի կարոտիդ կետը: Կարոտելով դու սպասում ես: Սպասում ես, որ նա կգա: Սպասելով դու կարոտում ես: Եւ այդ սպասումը կրծում է հոգիդ
 քեզ դարձնելով իր գերին: Այն կարող է քեզ նույնիսկ ոչնչացնել: Ու դու ոչնչացված կզգաս քեզ այն ժամանակ, երբ հասկանաս որ սպասմանդ առարկան անհասանելի է քեզ համար: Եւ քո մտին կարոտը այդպես էլ չի լուսավորվելու: Կարոտի ուժը քեզ կարող է ստիպել, որ դու չտեսնես քո շարժումները, որ իրերը իրենց տեսքը թաքցնեն քեզանից: Սակայն.... Դու շարունակում ես ապրել այն ինքնալար ժամացույցի նման, որի սլաքները պոկելուց հետո էլ աշխատում է դարձյալ ցույց չտալով այլեւս ոչ րոպե եւ ոչ էլ ժամ...Կարոտը իր ուժով թափանցելով հոգուդ մեջ քեզ ստիպում է թախծել: Այդ թախիծը մի տեսակ ժանիքավոր է, որ հոշոտում է քո անձը: Փախստական է դառնում էությունդ, չես կարողանում գտնել քե տեղը, ամայություն է քո շուրջբոլորը: Եւ ոչ բոլորն են, որ կարող են լուսավոր թախծել, լուսավոր կարոտել: Ես ինձ իրավունք վերապահելով «մեծ» կանվանեմ այն մարդուն ով կկարողանա լուսավոր կարոտել կամ լուսավոր թախծել եւ վանել կարոտի ուժը իր «մեծության» ուժով: Եւ գուցե այն ժամանակ քո կարոտը դառնա լուսավոր, երբ որ դու կարողանաս տարրալուծել քո կարոտը, հասկանալ նրա բնությունը եվ խորին խորհուրդը...........

ԵՐԲ ԱՉՔԵՐՆ ԵՆ ՍԱՌՈՒՄ...

Մենակություն բառից դողդողուն է օդը իմ սենյակի:
ՈՒ ես հասկանում եմ,
Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...

...Երբ աչքերն են սառում՝
Ասում են, թե՝ ա՛յ-ա՛յ մարդ է գալու:
Բայց դա եթե սուտ չէ,
Ապա բարություն է,
Որ ծնվել է միայն խեղճությունից:
Իմոնք էլ են սառում:
Սակայն դու չե՜ս գալու:
Դու չե՜ս կարող: Գիտե՜մ:
Եվ օդը սենյակիս
Պիտի շարունակի մենակություն բառից անվերջ դողալ՝
Հարուցելով իմ մեջ այն միտքը հին,
Թե վիհերը գուցե նրա համար են լոկ.
Որ մարդ ներքև նետվի:

Իսկ թե վիհերն իրոք նրա համար են լոկ,
Որ մարդ ներքև նետվի՝
Այդ դեպքում ես
Ինչպե՞ս անեմ.
Կու՛ժ չեմ,
Կուժկոտրու՜կ եմ.
Չե՛մ կոտըրվում, միայն փետըրվու՜մ եմ,
Եվ դրանից արդեն ես հոգնել եմ,
Ինչպես թուղթն է հոգնել իմ ժանքերից՝
Հեռվից հեռու ասել քեզ երկու բառ,
Որ կարող է նու՛յնքան ինձ թարգմանել,
Որքան թարգմանում է ինքնաթիռին հավը...

Սուտ կա, որ ճիշտ արժե:
ՈՒ ես հավատում եմ մեր հնարած ցտին,
Թե չենք կորցնի իրար:

Վախ կա, որ մահ արժե:
ՈՒ ես վախենում եմ, թե կհաղթի կյանքը,
Եվ կմնամ ցավի խեղճ պատմաբան միայն:

ՈՒ վերջապես, քայլ կա, որ հենց թռիչք արժե:
Եվ ինձ դուրս եմ քաշում իմ մտքերի միջից,
Ինչպես առողջ ակռան բերանից են քաշում:

Բայց հոգնել եմ արդեն
Եվ հոգնել եմ այնքան,
Որ չեմ զգում ոչի՜նչ,
Ցա՛վ չեմ զգում անգամ:

Ա՜յ թե հնար լիներ չզգալ նաև,
Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...

ԱՏՈՒՄ ԵՄ

Ատում եմ ձյունը՝
Թե նա տեղում է ամառվա կեսին,
Եվ մահն եմ ատում՝
Թե հյուր է գալիս աղջըկատեսին,
Մահից ոչ պակաս՝
Եվ այն քողարկված մենատնտեսին,-
Նրան ու նրա՜նց,
Ովքեր ուրիշի շեն տունն են քանդում՝
Իրենց պետք եկած գերանի համար,
Ովքեր ուրիշի ծառերն են ջարդում՝
Մի բուռ չհասած ծիրանի համար.
Ովքեր համայնքի ծովից են խոսում,
Բայց դեպի իրենց լճակն են հոսում...

Ատում եմ նաև այն խելոք սուսիկ-փուսիկությունը,
Որտեղ դջվար է տարբերել անգամ երեսն աստառից,
Եվ այն հարկադի'ր, ոչ թե ի ծնե կուզիկությունը,
Որ ստացվում է... ցած առաստաղից:

Ատում եմ նաև այն նեղ կոշիկը,
Որ աքցանի պես ոտքերդ է բռնում,
Իսկ հոգուդ վրա կոշտուկ է դառնում...

Ա'յն գործն եմ ատում,
Որ ոչ թե գործ է, այլ ծանր հանցանք,
Ա'յն փորձն եմ ատում,
Որ մարդկանց գլխին դառնում է փորձանք,
Ա'յն դավանանքը,
Որ վերջ ի վերջո փոխվում է դավի,
Գլխացավանքը,
Որ փոխարկվում է սուր գլխացավի...

Խավարն եմ ատում, եթե խավարում
Ո'չ միտք է ծնվում, և ո'չ էլ զավակ:
Եվ լույսն եմ ատում, թեկուզև պայծառ,
Թե չի հանդուրժում մինչև իսկ շվաք...

Ի՞նչ խոսքեր ասեմ այն ձեռագըրին,
Որ չի հասկացվում, բայց կարդացվում է:
Ասե՞մ, թե խղճամ այն տարեգըրին,
Որ նյութ է սարքում,
Ոչ թե հավաքում:
Խղճա՞մ, թե ատեմ այն տարագըրին,
Որ միշտ ապրում է... իր հայրենիքում...

Թու՜հ, ինչքա՜ն բան կա կյանքում ատելի,-
Ես չգիտեի...